With hands held high into a sky so blue, as the ocean opens up to swallow you...

2010-08-24 22:18:34 >> baby let's stay up until the sky bleeds red.

My life changed so much this year.

And it's so so so ok now.

Happiness is easier than you think.

There is still hope...
skomentuj (0)

2009-07-29 14:49:40 >> bo jeżeli gdzieś jest niebo, to tu, to tu...

w moim wymarzonym świecie byłoby tak jak teraz: bijące zgodnie serca dwa, splecione dłonie i stopy, kiedy zasypiamy, bliskość, jedność i Twoje zaspane oczy, gdy wstaje dzień.

tylko niech nam los pozwoli tak już zawsze.

zawsze na zawsze.

tak razem.

mam mój wymarzony świat. a teraz niech ktos zatrzyma czas i niech nic się już nigdy nie zmienia.

bo łzy szczęścia mogłabym czuć na policzkach codziennie.

dziękuję kochanie.

There is still hope...
skomentuj (0)

2008-12-02 16:00:30 >> 'the sound of two hearts beating side by side...:):*

idealnie, doskonale...
walczymy cały czas. ale u nas na tym to chyba polega?
jest dużo wszystkiego.
złości, pożądania, krzyku, namiętności, łez, tęsknoty, miłości.
przynajmniej nigdy nie jest nudno.
ale jesteśmy szczęśliwi w tym wszystkim! potrafimy to sobie dać. coś jeszcze jest ważne?
wiruje nam cały świat, gdy jesteśmy we dwoje. wszędzie tyle kolorów, tyle dźwięków, zapachów...chłoniemy siebie całym naszym jestestwem, całą istotą nas.
te wszystkie chwile razem, tak cenne...:)
najwspanialszy duet na świecie.
potrzebujemy siebie nawzajem. już jesteśmy jednym, już nie umiemy bez siebie.
to dobrze, że oboje.
i tak już będzie, wiem...:):*

najdroższy.

There is still hope...
skomentuj (0)

2008-11-10 14:58:32 >> we've shared perfect moments... we will share. you will see.

Ostatnie pół roku to sen. to piękny sen. i naprawdę poradziliśmy sobie z tym, co wydawało się tak niemożliwe. tak nieprawdopodobne. a my byliśmy silniejsi! wtedy, kiedy po policzkach ciekły łzy szczęścia, gdy czuliśmy, że dwoje ludzi bardziej rozumieć się nie może, że nasze szczęście jest tak jednolite, że nic nie może go już przerwać.
nie ma historii, w których każdy epizod jest szczęśliwy.ale jeśli taki epizod, jak teraz, przedłuża się tak bardzo, jak teraz, to czasem brak już słów.
już nie wiem, jak mam mówić do Ciebie, żebyś zrozumiał.

odległość to pikuś przy różnicy płci.;]

bo to, co dla Ciebie jest "głupim sms", dla mnie może być najważniejsze na świecie czasem.

nie będę płakać, bo wiem, że to nie będzie koniec, bo my już za długo, już za bardzo, za mocno. że to, co teraz, to za mało, żeby nam się coś rozpadło.
ale ciężko, kiedy nie umiemy rozmawiać.

wyjdziemy z tego, wiem.
ale ciężko...

There is still hope...
skomentuj (0)

2008-05-24 19:16:27 >> 'far across the distance...

Zawód znów.
Kiedyś żyłam w takim słodkim przeświadczeniu, że jeśli dwoje ludzi czegoś chce, to im się uda. Że wystarczy, że chcą.
Głupia idealistka.
Teraz widzę, że to dopiero połowa sukcesu.
Bo są okoliczności i ich zbiegi, przypadki, zakazy, przeszkody, terminy, słowem - wszystko. Bo jest jeszcze śwat, z którym niestety trzeba się liczyć.
I tylko wtedy nachodzi tak okopne poczucie bezsilności - kiedy po raz kolejny nie wychodzi tak, jak planowano, kiedy znowu się nie udaje, bo.
Bo zawsze coś.
Zawsze jest coś.
Jakby wszystko przeciw nam.

'a miało być tak pięknie
miało nie wiać w oczy nam
i ociekać szczęściem...

'ile jeszcze we mnie wiary, ile jeszcze we mnie samej sił?

A ile w nas?

There is still hope...
skomentuj (0)

2008-04-10 15:06:44 >> achhh...!

.jeszcze raz zabierz mnie...:*!

czemu nigdy nie chcę wracać?
i czemu zawsze muszę?
a potem czekanie znów do następnych kilku kradzionych chwil.

i czekam wciąż.:*

There is still hope...
skomentuj (0)

2008-03-23 14:36:01 >> .jeśli zwątpisz choć jeden raz...

Zwątpiłam.
Co mnie jeszcze trzyma?
Skoro wiem, że lepiej będzie w końcu to przeciąć. Bo to sekwencja jakichś zupełnie paranoidalnych zdarzeń. Ale i kombinacja zupełnie namacalnych uczuć.
Z którym ciężko sobie poradzić, ale równie ciężko żyć.
Ja umiem żyć bez Ciebie.
Nie chciałabym. Ale umiem.

Lepiej byłoby się pożegnać. Za parę miesięcy wszystko wróci do normy.
"to piwo i ty. na ulicy deszcz.
i każde z nas z parasolem w swoją stronę."
może nawet szybciej.
ale boję się, że może TO jest tuż, tuż - może jutro, może za tydzień, za miesiąc? to olśnienie. że może już wkrótce wszystko będzie naprawdę pięknie.
a ja akurat tuż przed metą się złamię. i powiem "pas".
nie wybaczyłabym sobie tego. nigdy. że nie walczyłam do końca, że sobie odpuściłam. że pozwoliłam, by słabość mi odebrała marzenia, te najważniejsze.
chociaż przeczytałam ostatnio, że nic nie jest ważne, a najmniej ważne jest to, co najważniejsze.
i w chwilach takich, jak ta, czuję to dokładnie tak samo.
kiedy ze sposobu odkładania słuchawki nie potrafisz wyczytać, że nie chce mi się żyć, a już tym bardziej nie chce mi się żyć z Tobą.
ale za bardzo się boję, że zaprzepaszczę coś pięknego, jeśli się teraz poddam.

tylko ile można tak trwać, poruszać się zupełnie po omacku?
mam przeczucie, że na końcu okaże się, że nie było trzeba. że nie było warto.
ale nie mam pewności! i to kurczowe trzymanie się najbardziej znikomego cienia szansy i nadziei sprawia, że dalej to znoszę. i chronię paranoidalny układ.

mam niejasne wrażenie, że za jakiś - dłuższy czy krótszy czas - oboje stwierdzimy, że może zamiast przełykać łzy lub rzucać słuchawką, trzeba było rozmawiać.

There is still hope...
skomentuj (1)